Dat doet mijn kind niet!

Deze zin hoor ik vaker dan mij lief is. Inwendig krimp ik dan altijd een beetje in elkaar, want als ik iets heb geleerd in mijn jarenlange ervaring met pubers is het dat zij thuis lang niet altijd hetzelfde gedrag vertonen als op school.

Drie levens van een puber

Het doet me denken aan een belangrijke levensles die een mentorleerling mij ooit heeft geleerd: ‘Mevrouw, pubers hebben drie levens: één op school, één thuis en één op straat. Denk echt nooit dat uw kind iets niet zal doen omdat hij thuis zo lief is want geloof me, wij zijn op straat en op school echt anders dan thuis’.

In mijn werkpraktijk hoor ik regelmatig van pubers:
‘Ik ben thuis echt anders dan op school’.
‘Als mijn moeder wist hoe ik op school ben kreeg ik slipper, haha!’
‘Leraren zien alleen wat wij willen dat ze zien. Als jullie ons op straat zouden meemaken zouden jullie schrikken!’

Als ik naar de puberBraaf kijk van vroeger is deze wijsheid zéker ook van toepassing. Op school was ik die stoere meid, die haar eigen regels bepaalde en werd ik vaker uit de les gegooid dan dat ik er in zat (‘Wat dachten die leraren wel zeg, ik maakte zélf wel uit wat ik deed ja!’). Op straat was ik met mijn vriendinnen voornamelijk bezig om indruk te maken op die ene leuke jongen (er was er altijd wel één geloof ik). Thuis was ik dat rare meisje met wisselende stemmingen, huilbuien die vooral veel teveel voelde en zich alles aantrok. Ik haalde het zeker niet in mijn hoofd om ook maar iets van mijn leven op school of op straat aan mijn ouders te vertellen, want dan had ik echt vet ruzie in de tent (nu nog voel ik mij ongemakkelijk bij sommige herinneringen van vroeger. Ken je dat gevoel: een combi van schaamte en toch ook weer grinniken? :-)).

Nu ik zelf moeder ben van pubers, heb ik ook privé nog wel aan die zin moeten denken. Zoals die ene keer dat ik vol overtuiging van het gelijk van mijn zoon aan de telefoon zat met een docent. Ik zou haar wel even vertellen dat mijn kind écht wel oplette en hard werkte, wat dacht zij wel niet! Om er vervolgens achter te komen dat zoonlief helemaal niet zo Braaf was als zijn achternaam en de waarheid nogal creatief had weergegeven…hmm…awkward moment en een wijze les voor moeders!

Hoewel niet één van mijn beste, was dat moment wél een geniale eye-opener dat zelfs een ervaren ‘puberdeskundige’ evengoed in de ‘mijn kind doet zoiets niet!’ illusie kan trappen. Niet leuk en confronterend, maar ik ben er achteraf wel blij om. Ik kan sindsdien namelijk ouders recht in de ogen aankijken en oprecht zeggen: ‘Zelfs leuke pubers zoals die van jou en mij kunnen dat écht zeker weten wél doen! Geloof me, been there done that!’