Zijn overvolle rugzak ligt vastgesnoerd op de bagagedrager van zijn gloednieuwe fiets. Zijn haren zitten strak in de gel en hij heeft de ‘juiste’ outfit aan.  

Hij is blij.

En hij heeft er zin in. 

Zijn eerste dag naar de middelbare school. 

Gisteravond heb ik samen met hem gecheckt of hij echt al zijn spullen had ingepakt. Zijn grote zus deelde nogmaals al haar nuttige tips over de eerste dagen in de brugklas. Hij was er vrij relaxt onder, terwijl wij als gestreste kippen om hem heen draaiden. 

Met mijn mobiel in de aanslag sta ik klaar om zijn vertrek te filmen.

‘En? Ben je er klaar voor?’
Hij zegt heel stellig: ‘Ja!’ 

Onwennig kijkt hij in de camera. Ik hóór hem denken: ‘Maahaamm….’ 

We zwaaien hem uit totdat hij de hoek om is.

En dan is hij weg.

Ken je die moeders die helemaal emo worden omdat hun kind naar de middelbare gaat? Ze vinden het zó erg dat hun kind van de basisschool af is. Geen gesprekken meer bij het hek, geen leuke traktaties maken voor verjaardagen, geen partijtjes en speeldates meer. Ze denken vol weemoed terug aan de momenten dat hun kind trots thuiskwam en mooie knutselwerkjes liet zien. 

Ik ben niet zo’n moeder. Ik voel me ongemakkelijk bij die gesprekken bij het hek. Die traktaties en partijtjes bezorgden mij altijd stress en ik heb echt een enorme hekel aan het woord ‘werkjes’. 

Nee hoor, ik keek uit naar het moment dat mijn oudste zoon eindelijk naar de middelbare kon. Hij was al een tijdje klaar met groep 8 en was toe aan een volgende stap in zijn ontwikkeling. En die stap juichte ik van harte toe. Mooi, laat maar komen! Geen probleem! De middelbare school is mijn terrein, die snap ik. 

En toch… ik slik de brok weg in mijn keel. Zo’n volgende stap is ook een stap verder weg van mij. Van zijn moeder. 

 Ik moet hem weer een beetje loslaten. En dat is niet makkelijk.

 

Waarom loslaten van je brugklasser zo moeilijk is

Op de basisschool werd ik gék van al die k**nieuwsbrieven. Zodra je kind in de brugklas zit krijg je veel minder informatie. Je kind wordt geacht zelf zijn zaken te regelen; hij bepaalt wat jij te horen krijgt.  

Dat is even slikken, voor een moeder. Het voelt alsof je minder nodig bent. Jij was altijd degene tot wie hij zich wendde als hij hulp nodig had. Nu heeft hij een leven buiten de deur waar jij niks van weet en dat ben je niet gewend.

 

Drie tips die jou helpen bij het loslaten van je brugpieper

  1. Heb vertrouwen. Nee, het zal niet allemaal van een leien dakje gaan. Jullie zullen voor onverwachte situaties komen te staan. Hij zal zijn spullen vergeten en zijn kluissleutel of schoolpas kwijtraken. Cijfers zullen tegenvallen. Hij zal eruit worden gestuurd tijdens de les en ruzie maken met nieuwe vrienden. Geeft niks, hoort er allemaal bij. Hij ligt daar niet wakker van en jij hoeft dat zeker ook niet te doen. 

 2. Je puber is er klaar voor. Dit is een stap in zijn ontwikkeling die hij nodig heeft. Jij helpt je puber niet door hem krampachtig vast te houden. Jij bent er misschien nog niet klaar voor, maar je puber is dat wél. 

 3. Praat erover. Ik weet dat ik dit blijf herhalen als een langspeelplaat die is blijven steken, maar écht, het helpt. Neem de eerste weken de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen. Ga daarna samen om tafel zitten en praat elkaar even bij. Als het nodig is kun je duidelijke afspraken maken of zaken die anders moeten.

 

post Komt goed

En wat betreft dat nodig zijn: je puber zal je nog steeds nodig hebben. Alleen nu op een andere manier dan voorheen.

Ik wens jou veel plezier met deze nieuwe stap. Het kan namelijk ook gewoon heel leuk zijn! Met mijn zoon is het ook goed gekomen. Die gaat nu naar de eindexamenklas. 

Maar dat is weer een mooi verhaal voor een nieuwe blog 😉.