Ik heb een stiefdochter. Ze heet S.

S. hoort bij manlief én bij mij.
Ik heb veel geluk met S. Ze ziet mij als haar tweede moeder en we hebben een goede band.

Toch vind ik stiefmoeder zijn niet altijd makkelijk. Je bent niet de moeder maar je neemt wel de moederrol op je. Zeker als je dan zelf ook kinderen hebt, vraagt het geduld, creativiteit en uithoudingsvermogen om de juiste balans te vinden. Je voelt je verantwoordelijk voor het welzijn van iedereen in jouw gezin en voor de harmonie in huis. Niet dat dat alleen jóuw verantwoordelijkheid is, maar zo zitten veel moeders nu eenmaal in elkaar.

Je neemt de moederrol op je, maar je bént hun moeder niet

Je stiefkinderen hebben een moeder die verantwoordelijk is voor hun welzijn en samen met jouw partner de belangrijke beslissingen neemt. Zelfs als deze beslissingen lijnrecht tegenover jouw opvattingen staan, heb jij je er maar bij neer te leggen.

Voor jouw kinderen ben jij ‘mama’, hun veilige haven. Voor jouw stiefkinderen ligt dat anders. Voor hen gaat het niet om jou, maar om de relatie met hun vader. Jij bent bijzaak.

De grootste bron van irritatie in samengestelde gezinnen is het verschil van inzicht over opvoeding. Van jouw partner mag zijn zoon de hele dag op zijn telefoon Youtube kijken, die van jou mag dat niet. Bloedirritant, zo’n kind dat de hele dag aan zijn mobiel geplakt zit. Je hebt er regelmatig ruzie over met je partner en je voelt je er schuldig over dat je je ergert aan het kind. Hij kan er ook niks aan doen dat zijn ouders gescheiden zijn.

Hoe zorg je ervoor dat de sfeer in huis leuk blijft?

Het antwoord is: communiceren en blijven communiceren. In eerste instantie vooral met je partner.

Ik maak regelmatig mee dat er weerstand is naar het stiefkind, omdat de partner het gedrag toestaat. Als ik vraag waarom de partners hierover niet met elkaar praten, krijg ik als antwoord: ‘Ja maar, hij gaat mij toch niet begrijpen!’

Als je niks zegt, worden je irritaties alleen maar groter. Deel regelmatig je gevoelens met elkaar. Zorg er samen voor dat jullie op dezelfde golflengte komen wat betreft de opvoeding van alle kinderen.

Praat ook als gezin met elkaar over kwesties en irritaties, op een vast moment in de week. Als je wacht tot een uitbarsting kun je zo’n gesprek niet op een neutrale toon voeren. Geef hierbij ruimte aan de inbreng van alle kinderen.

Geef het de tijd

Het is logisch dat je een harmonieus gezin wilt vormen met je nieuwe partner en jullie kinderen. Sommige dingen kun je alleen niet dwingen. In een samengesteld gezin duurt het 4 tot 7 jaar voordat er een evenwicht ontstaat waar iedereen zich goed bij voelt. Dus neem de tijd, het hoeft echt niet van vandaag op morgen perfect te zijn.

Het beste wat je als stiefmoeder kunt doen is een neutrale positie innemen. Laat je stiefkind weten dat je er voor hem bent als hij je nodig heeft en praat nooit maar dan ook nooit negatief over zijn moeder.

De kans is groot dat je stiefkind op een dag vanzelf toenadering zoekt. Dat gebaar heeft meer impact op jullie band dan welke actie dan ook die je zelf wilde bewerkstelligen.