Online lesgeven: is dat nou echt zo moeilijk?

Online lesgeven: is dat nou echt zo moeilijk?

Ik moet iets bekennen.

Ik hou van online lesgeven.

Daar, dat is eruit.

Dankzij corona heb ik deze liefde ten volle kunnen ontwikkelen.

Ik leerde werken in Teams en ontdekte dat je er polls en quizjes in kon maken. In Kahoot organiseerde ik challenges voor mijn leerlingen en dieper de lockdown in vond ik steeds meer digitale tools die van online lesgeven een feestje maken, zowel voor mij als voor mijn leerlingen.

Inmiddels sta ik weer voor de klas. Maar ik vond het online lesgeven geweldig. Ik weet nu dat ik pubers ook kan bereiken zonder dat ik in levenden lijve tegenover ze sta. Ik geniet ervan om die interactie aan te gaan en het lukt uitstekend om ook via een scherm lol te hebben met elkaar.

Het is een verrijking van mijn onderwijsvaardigheden en ik hoop het nog verder te ontwikkelen.

Maar lang niet iedereen deelt deze mening

Niet elke docent is enthousiast over het online-lesgebeuren. Voor sommigen is het een complete hel om hun leerlingen via een schermpje te moeten spreken. Ze hebben er moeite mee om de leerlingen betrokken en actief te krijgen in hun lessen.

‘Ze luisteren niet.’
‘Ze komen niet opdagen.’
‘Ze reageren niet als ik wat vraag, er zit bijna geen leven in.’

Ik begrijp het volledig dat je liever die pubers voor je neus hebt. Als goede collega wil ik graag meeleven, maar ik vind dat lastig. Als docent is het aan jou om je kennis over te dragen op een manier die jouw leerlingen aanspreekt, offline én online.

Ja, online lesgeven vraagt om andere vaardigheden dan ‘gewoon’ voor de klas staan.

Ik kan mij voorstellen dat je in het begin van het coronaverhaal zat te worstelen met Teams en met hoe je überhaupt een beetje leuk voor de dag komt via zo’n scherm.

Maar we zijn inmiddels bijna een vol kalenderjaar verder. Heb je werkelijk nog steeds geen enkele werkvorm ontdekt waarmee je die pubers kan bereiken? Een manier die zorgt voor interactie en afwisseling? Waarmee jouw lessen wél binnenkomen?

Dat bedoel ik.

Als docent wil je dat kinderen leren. Dan zal je zelf ook moeten blijven leren. Nieuwsgierig blijven, op onderzoek uitgaan. Dingen durven uitproberen. Een lesmethode is geen heilige graal, zeker niet als de wereld op z’n kop staat. Durf te experimenteren.

Dus hup! Niet meer, net zoals in de klas, die eeuwige PowerPoint aanzetten, scherm delen en 50 minuten alleen maar zenden. Wissel je lessen lekker af met actieve werkvormen en zoek tussendoor regelmatig contact met die pubers. Dat houdt ze scherp.

En nee, vragen of ze ‘aanwezig zijn’ en ‘het begrijpen’ telt niet als interactie.

Kennis kan ook heel goed online worden overgedragen.

Met net zo veel leeropbrengst als met een les voor de klas.

Mooie bijkomstigheid: nu ik handiger ben geworden in online lesgeven heb ik ook een manier gevonden om de ‘Ik Leer Leren’ training die ik aanbied online te geven, aan kinderen in heel Nederland.

Ben je benieuwd of deze effectieve training iets is voor jouw puber? Lees er hier alles over of plan een (gratis en vrijblijvend) kennismakingsgesprek.

Drie veilige manieren om jouw puber te laten merken dat je met hem meeleeft

Drie veilige manieren om jouw puber te laten merken dat je met hem meeleeft

Puber zijn is niet makkelijk.

Je moet regelmatig omgaan met vervelende volwassenen die altijd iets van je willen. En dat leidt vaak tot gezeur en gedoe.

Als ouder begrijp ik dat best. Ik kan me nog goed herinneren dat die ene stomme docent altijd mij moest hebben. Dan fietste ik aan het einde van de schooldag chagrijnig naar huis en ging ik lekker even tekeer tegen mijn ouders over die pestvent.

Ik kreeg van mijn ouders alleen nooit het medeleven waar ik op hoopte. Ze namen het bijna altijd op voor de docent, waardoor ik nóg opstandiger werd. Gevolg: ruzie in de tent en ik boos stampend naar boven.

Op zo’n moment wist ik zeker dat ik later nooit zo’n ouder zou worden en dat ik altijd mee zou leven met mijn kind.

Dat is dus niet gelukt.

Ik weet nog goed dat toen mijn puber een keer tekeerging over school, ik zonder nadenken antwoordde: ‘Nou, daar zal je het wel naar gemaakt hebben.’

Ken je dat? Dat je jezelf exact hetzelfde tegen je kind hoort zeggen als jouw moeder vroeger tegen jou zei? Echt afschuwelijk. Ik heb acuut mijn excuses aangeboden en heb deze reactie nooit meer gegeven.

Als je puber even wil uitrazen kun je hem uit medeleven die ruimte geven. Je hoeft niet altijd te reageren – pubers vatten onze goede bedoelingen soms totaal anders op. Dat komt door hun nog niet volledig ontwikkelde puberbrein.

Gelukkig heb ik inmiddels drie manieren gevonden die feilloos werken, zonder het risico te lopen op een snauw of een sneer van je puber.

Drie manieren om jouw puber te laten merken dat je met hem meeleeft

  1. Laat hem af en toe met rust

Als jij ziet dat jouw puber worstelt met emoties, voelt het onnatuurlijk om niks te doen. Maar, geloof me, soms is dat echt het beste wat jij als ouder voor je kind kunt doen.

Als jij even niet lekker in je vel zit heb je toch ook geen behoefte aan iemand die de hele tijd om je heen cirkelt? Hoe goedbedoeld dan ook.  Soms wil je liever even alleen zijn om alle emoties te laten landen.

Door hem even los te laten krijgt je puber de ruimte om zijn emoties te verwerken. Grote kans dat hij, als hij daar weer aan toe is, naar jou toekomt om te praten.

Doet hij dat niet? Ook goed. Het is geen afwijzing naar jou toe. Jouw puber wil in deze fase vooral zelf ontdekken waar zijn eigen grenzen liggen. Geef hem die ruimte.

2. Koop zijn lievelingssnack

Een simpel gebaar als de lievelingssnack van jouw puber in huis halen of ’s avonds zijn lievelingskostje maken heeft veel effect.

Hiermee zeg jij (zonder woorden) tegen jouw puber: ‘Ik heb jou gezien, ik begrijp je.’

Echt waar, probeer het maar eens.

3. Laat de regels soms maar even voor wat ze zijn

Ook deze tip valt in de categorie ‘kleine gebaren met groot effect’.

Bijvoorbeeld: ‘Hey, weet je… je mag vanavond wel even een uurtje langer gamen. Volgens mij ben je daar wel aan toe.’

Maak hier geen gewoonte van, want het moet wel de uitzondering blijven die de regel bevestigt.

Vooruit dan, nog één bonustip

Als jij aanvoelt dat de ‘kust veilig’ is en jouw puber daarvoor openstaat, helpt een aai over z’n bol en een knuffel ook.

In mijn praktijk begeleid ik pubers die tegen schoolzaken aanlopen en daar extra ondersteuning bij nodig hebben. Ook help ik pubers en hun ouders om elkaar beter te verstaan, te begrijpen en beter met elkaar te communiceren met behulp van mijn BRAAF-coachingstraject.

Ben je benieuwd of ik jouw puber ook kan helpen? Lees dan alles over mijn BREIN-methode of plan een (gratis en vrijblijvend) kennismakingsgesprek in mijn agenda.

Relativee overflakkee

Relativee overflakkee

Doodmoe was ik.

Het was toetsweek. Mijn puber maakte geen aanstalten om te gaan leren. Ik zag de onvoldoendes al voor me, dus moeders ging in actiestand. Ik ging mijn puber helpen. We zouden samen aan de slag gaan en hoppakee…de mooie cijfers gingen binnenstromen.

Het was een prachtig plan. Ik motiveerde en stimuleerde me suf. Maakte planningen voor mijn zoon en speurde Magister af naar de opgegeven lesstof.

Puberlief ging echter acuut in parkeerstand van mijn liefdevolle inspanningen. Hij had duidelijk andere ideeën over zijn toetsweek-aanpak, wat resulteerde in een hoop getouwtrek, discussies en wederzijdse frustraties.

En nu was ik dus moe.

En geïrriteerd, want wat had mijn actie uiteindelijk opgeleverd? Elke dag een chagrijnige puber, ruzies en hoofdpijn op de koop toe.

Ik vroeg mij vertwijfeld af: ’Wat heb ik fout gedaan? Waar ging het mis?’

Je krijgt niet altijd wat je geeft

Soms geef je als ouder alles en krijg je er bar weinig voor terug. Je voelt je gefrustreerd: ‘Waar doe ik het allemaal voor?!’

Je denkt je puber te helpen, maar die zit totaal niet op jouw hulp te wachten. Je dringt niet tot hem door en je begrijpt niet waarom. Je begrijpt sowieso niet meer wat er in zijn hoofd omgaat.

Als je eerlijk bent vind je er zelf eigenlijk ook niks meer aan. Je had visioenen van gezellig samen huiswerk maken, maar die gezelligheid lijkt ver te zoeken. Thuis lijkt nu eerder op een grondgebied voor Wereldoorlog III, dan op het Disney-plaatje dat jij voor je zag.

Je wilt heel graag loslaten, je puber het zelf laten uitzoeken. Maar je bent bang dat als jij niks doet, hij blijft zitten of (nog erger) dat hij moet afstromen.

Pick your battles

Het is heel normaal dat je jouw kind wilt helpen. Je bent een goede ouder en je mag trots zijn op jouw betrokkenheid!

Maar, jouw support werkt alleen als je puber die ook echt zelf wil. Koste wat kost blijven ‘helpen’ heeft geen nut, daar worden jullie allebei niet gelukkig van.

Soms help je jouw puber het beste door een stap terug te doen. En ja, dat is soms zwaar. Zeker als je hem ziet aanklooien en je van mijlenver ziet aankomen dat het mis gaat.

Jij bent er om hem te begeleiden in zijn levensproces. Dat houdt ook in dat je hem leert omgaan met zijn fouten. Daar kun je hem niet altijd voor behoeden. Als hij zijn neus stoot, ben jij er om de pleister erop te plakken.

Relativee overflakkee

Gaat het écht mis als jouw puber die toetsweek op zijn manier wil aanpakken? Of vind jij dat jouw manier de enige juiste is? Is het echt zo’n ramp als hij op dinsdag begint met leren voor aardrijkskunde in plaats van op maandag, zoals jij had bedacht? Is dat echt waar jij strijd over wilt leveren of zijn er belangrijkere dingen om je mee bezig te houden?

Pick your battles en ga het gevecht alleen aan als het echt helpend is voor jouw puber.

Lees hier meer tips over hoe jij jouw puber kunt helpen bij zijn schoolwerk.

In mijn praktijk begeleid ik pubers die tegen schoolzaken aanlopen en daar extra ondersteuning bij nodig hebben. Ben je benieuwd of ik jouw puber ook kan helpen? Lees dan alles over mijn BREIN-methode of plan een (gratis en vrijblijvend) kennismakingsgesprek.

Snappen hoe het puberbrein werkt en de 4 andere bouwstenen voor een betere communicatie met je puber

Snappen hoe het puberbrein werkt en de 4 andere bouwstenen voor een betere communicatie met je puber

Met pubers communiceren is vaak lastig. Als je snapt hoe het puberbrein werkt helpt dit al om een betere relatie op te bouwen. Ook jouw puber heeft er baat bij als hij begrijpt wat er in zijn hoofd gebeurt.

Naast kennis over het puberBrein zijn er nog vier andere bouwstenen die jou helpen om beter met je puber te communiceren: Relativeringsvermogen, Empathie, Interactie en Nieuwsgierigheid. Samen vormen ze B.R.E.I.N., de basis van mijn werkwijze als pubercoach en docent.  

In de gesprekken die ik met pubers voer in mijn praktijk in Alphen aan den Rijn komt B.R.E.I.N. altijd aan de orde.

Heb jij B.R.E.I.N. weleens met jouw puber besproken?

Brein

Het brein van jouw puber is nog niet helemaal af. Sommige onderdelen zijn volledig ontwikkeld, andere hebben nog een lange weg te gaan. En omdat het puberbrein nog onevenwichtig in elkaar steekt, lijkt jouw puber soms ook ontoerekeningsvatbaar.

Het ene moment ontploft jouw dochter volledig omdat je iets verkeerds hebt gezegd en 30 minuten later verrast ze je met een zelfgemaakte maaltijd ‘Omdat je altijd zo hard werkt en je het verdient om even niks te hoeven doen, mam’. Gevolgd door een dikke knuffel.

Kennis over het puberbrein is onmisbaar als jij jouw puber beter wilt begrijpen. Voor jouw puber zelf is het heel verhelderend als zij weet in hoeverre haar brein haar handelen beïnvloedt.

Relativeringsvermogen 

Emotionele uitbarstingen, heftige discussies en kwetsende opmerkingen: als ouder van een puber krijg je hier onvermijdelijk mee te maken.

Van binnen weet je dat het niet zo is bedoeld, maar soms vallen die opmerkingen verkeerd. Dan wil je hard terugslaan met jouw woorden. Voor je het weet staan jullie tegenover elkaar te bekvechten over wie er gelijk heeft. Geen succes voor de sfeer in huis, de relatie met jouw kind en voor jouw bloedruk.

Op dat soort momenten is relativeringsvermogen een redding.

Niet alle zaken zijn het waard om een strijd over aan te gaan. Jij bepaalt waar jij je op dat moment druk over maakt. Pick your battles.

Empathie

Herinner jij ze nog, die middelbareschoolperikelen?

Onderlinge strijd in het vriendinnengroepje. Of dat je juist vriendinnen wilde, maar nergens bij hoorde.

Leraren die zeurden over huiswerk, terwijl jouw leven net was ingestort omdat de liefde van je leven het had uitgemaakt.

Ouders die riepen hoe onverantwoordelijk het was dat je steeds onvoldoendes haalde. Of je had ouders met hoge verwachtingen omdat je de slimste was van de klas.

Jij bent inmiddels uitgegroeid tot een evenwichtige (?) volwassene. Jouw puber zit nu volop in deze fase en heeft het net zo zwaar als jij het toen had.

Al lijkt dit niet altijd zo, jouw puber heeft absoluut jouw aandacht en medeleven nodig.

Interactie

Een goede communicatie komt altijd van twee kanten.

Je kunt niet steeds blijven roeptoeteren en verwachten dat jouw puber naar je blijft luisteren. En hij kan niet verwachten dat jij je steeds schikt naar zijn eisen.

Juist die wisselwerking is superbelangrijk voor jullie relatie.

Dus…ga jij niet alleen maar mededelen, maar ook luisteren naar je puber. En gaat jouw puber op zijn beurt leren dat de wereld niet om hem draait maar dat hij met jou moet samenwerken.

Nieuwsgierigheid

Nieuwsgierigheid is iets waarmee iedereen wordt geboren. Later leren we van onze ouders dat je ‘niet altijd zo nieuwsgierig moet zijn’.

Naar je kinderen toe kun je nooit té nieuwsgierig zijn. Daarmee bedoel ik niet het ‘Ik ga stiekem het dagboek van mijn dochter lezen’ soort nieuwsgierigheid. Dat valt onder wantrouwen.

Ik bedoel het soort nieuwsgierigheid waarin je vanuit oprechte belangstelling vragen stelt omdat je jouw puber beter wilt leren kennen.

Leer. Kijk. Verwonder.

Er gebeurt in deze fase zoveel moois, hoe kun je nou níet nieuwsgierig zijn naar wat er in haar leeft?

Kleine kanttekening:

Jouw puber zal die nieuwsgierigheid niet per se waarderen. ‘Jij geeft mij nooit eens space, laat mij met rust!’

Hoe hou je deze bouwstenen bij elkaar?

Met humor

Humor is het cement tussen de bouwstenen. Het puberbrein is er dol op.

En ja, ik begrijp heel goed dat soms het huilen je nader staat dan het lachen. Maar weet je, humor relativeert. Het is een blijk van empathie, het zorgt voor interactie, het prikkelt de nieuwsgierigheid en het kan helend werken.

Een ijzersterk middel dus om in te zetten in jullie communicatie.

Wat kun jij met B.R.E.I.N.?

Heb je vragen of wil je kennismaken, plan dan hier een afspraak in mijn agenda.

Drie feiten over het puberbrein die jij móet weten

Drie feiten over het puberbrein die jij móet weten

voordat je je kind achter het behang plakt

Soms is er geen land met jouw puber te bezeilen.

Dan lijkt het alsof jij niks goed kunt doen, hij nergens zin in heeft en alleen met jou praat om in discussie te gaan.

Op zo’n moment kun je hem met alle moederliefde achter het behang plakken. Met extra stevige behangplak.

Hoe kan het dat dit ooit zo lieve peutertje is veranderd in een opstandig en egocentrisch wezen, die er alleen maar op uit lijkt te zijn om jou dwars te zitten?

Je hebt gelijk…maar het gaat niet om jou

Het klopt dat pubers in deze levensfase eerder aan zichzelf denken dan aan hun ouders. En het is ook waar dat ze elke gelegenheid aangrijpen om met jou in discussie te gaan.

Maar jouw puber doet dat niet om jou dwars te zitten of om jou te kwetsen. Het is gewoon hoe zijn brein werkt.

Dwarszitten, in discussie gaan, schoolwerk verwaarlozen, vooral gericht zijn op eigen plezier, luiheid…allemaal typisch pubergedrag dat ouders ongetwijfeld zullen herkennen.

Het draait allemaal om het puberbrein dat nog volop in ontwikkeling is. Doordat zijn brein nog niet ‘af’ is, kan jouw puber het ene moment een zinnig gesprek voeren met opa en oma om op het andere moment vol met jou in discussie te gaan over waar het pak melk moet in de koelkast.

Het puberbrein bepaalt de ontwikkeling

Pubers leren van hun omgeving. Doordat ze dingen meemaken, leren en zelf ervaren maken ze zich vaardigheden en kennis eigen waardoor ze zich kunnen ontwikkelen tot zelfstandige volwassenen. Alle geleerde info wordt opgeslagen in hun brein.

Wat ze van ouders leren mixen ze met hun eigen ervaringen en dat leidt vaak tot nieuwe inzichten en helpt ze bij het zetten van nieuwe stappen in hun ontwikkeling.

Dit is geen geleidelijk proces, maar gaat vaak met horten en stoten met als gevolg dat jouw puber af en toe echt niet lijkt te sporen.

Drie feiten over het puberbrein die voor jou van belang zijn

  1. Pubers zijn in deze fase geïnteresseerd in alles wat nieuw is.

Ouders en school zijn voorspelbaar en dus niet interessant. School vinden ze saaaii en wat jij zegt hebben ze al 100 keer gehoord, dus val jij zonder pardon ook in dezelfde categorie.

Ze kunnen wél uren besteden aan zaken die zij interessant vinden: nieuw foto’s op insta, nieuwe berichten in de snap en acties die jij als ouder minder geslaagd vindt.

Ze zijn dus niet ongeïnteresseerd en lui. Hun hersenen zijn alleen erg selectief in wat voor hen interessant is en wat niet.

Brengt ons gelijk op het volgende punt:

2. Pubers moeten nog leren wat de mogelijke gevolgen zijn van hun acties.

Wij als ouders zien dingen meestal van mijlenver aankomen en denken dat pubers dat ook wel zullen snappen. Maar dat is nou juist wat hun hersenen in deze periode aan het leren zijn: actie en gevolg.

Met 50 km per uur van een berg afrijden in een winkelwagentje is dus een vet coole actie. Gevaarlijk, hoezo

3. Sociaal-emotionele ervaringen worden eerder in het geheugen opgenomen dan feiten.

Een negatieve opmerking heeft meer impact op een puber dan de onvoldoende die hij haalt.

Cijfers interesseren hem wel, maar dat komt door de waardering die die eraan vastzit. Het cijfer zelf zegt hem niks, maar de opmerking ‘Heb je nu alwéér een onvoldoende? Zo wordt het nóóit wat met jou, hè!’ komt hard binnen.

Wat kun jij met deze informatie?

Nu je meer weet over hoe het brein van jouw puber werkt, weet je beter wat je wél en niet kunt verwachten van hem.

Zijn obstinate gedrag ligt niet aan jou. Maak het niet persoonlijk, want dat is het niet. Het ligt wel aan jou om deze kennis in te zetten en je puber te helpen in deze fase van zijn leven.

Sta open voor zijn denkproces en help hem om mogelijke gevolgen van zijn gedrag te overzien. De eerstvolgende keer dat jij klaarstaat met je behangplak geef je hem eerst liefdevol feedback over zijn acties, gelijk gevolgd door andere manieren hoe hij de situatie beter had kunnen aanpakken.

Voel je daarna gerust vrij om hem alsnog tegen die muur te plakken. Maar dan heeft hij in ieder geval iets om over na te denken terwijl hij daar bungelt ?.

Waarom pushen echt niet werkt bij jouw puber

Waarom pushen echt niet werkt bij jouw puber

En wat je wel kan doen om hem te helpen met zijn schoolwerk

Zo. De dag zit erop. Het was druk op het werk maar je hebt veel kunnen doen. In de auto zet je een muziekje op en je neuriet mee.

Plotseling schiet het je te binnen dat jouw puber een toets Eco heeft morgen. Nee hè. Daar heeft hij natuurlijk nog niks aan gedaan. Straks als je thuiskomt ligt hij met zijn luie donder op de bank. En dan moet jij hem weer achter de vodden zitten en komt er weer ruzie.

Je zucht diep en voelt de irritatie al opkomen. Hij snapt toch ook wel dat hij zijn eindexamen op deze manier niet gaat halen?

Soms denk je: ‘Hij zoekt het maar uit, dan zakt ie maar!’ Maar ja, een jaar overdoen is ook zo zonde want hij kan het wel.

Het laatste stukje naar huis leg je geïrriteerd af, je hebt zó geen zin in die strijd straks. Maar als jij hem niet achter de broek aan zit gaat hij helemaal niet aan het werk. Dus je moet wel.

Herkenbaar?

Wees gerust, je bent niet de enige ouder die dit meemaakt. Sterker nog, het merendeel van ouders loopt hier tegenaan. Jouw puber moet iets doen waar hij totaal geen zin in heeft, jij als ouder vindt het daarentegen wél belangrijk dat hij aan de slag gaat en dan begint het getouwtrek.

Soms win je de strijd. Dan gaat je puber aan het werk en haalt hij die voldoende. Je denkt dat het kwartje eindelijk is gevallen, maar bij een volgende toets begint het gevecht opnieuw.

Het is om moedeloos van te worden.

Afdwingen heeft een tegenovergesteld effect

Je hebt alles al geprobeerd.

Dreigen met weggooien van de Playstation. Leuke uitjes met vrienden cancelen.

Emotionele chantage: ‘Maar als jij zakt en al jouw vrienden straks wél slagen, dan voel je je toch rot? Dat wil je toch niet?’

Dagelijks mopperen of ruziemaken omdat hij niks doet aan school. ‘Als je nu niet aan de slag gaat, dan zoek je het maar uit. Dan zak je maar, kan mij het schelen.’

Je hebt volkomen gelijk als jij vindt dat jouw puber niet goed bezig is. Maar wat levert al die bemoeienis je tot nu toe op? Precies: hoofdpijn! En het doet de (soms toch al wankele) band met jouw puber geen goed.

Wil je gelijk of wil je geluk?

Juist in deze puberfase heeft jouw puber je nodig om hem aan te moedigen en te begeleiden. Als je hem laat vallen, of daarmee dreigt, help je hem niet. ‘Als mijn ouders al niet meer in mij geloven, waarom zou ik dan nog met school bezig zijn?’

Wat kun je wel doen?

Tip 1: ga in gesprek

Bespreek met jouw puber welke vakken hem makkelijk afgaan. Is het nodig om hem te laten stampen voor een vak waar hij zonder al te veel moeite zevens voor haalt? Is het echt belangrijk om daar een acht voor te halen ‘omdat hij zoveel beter kan’?

Tip 2: maak samen een planning
Richt je vervolgens op de vakken waar hij moeite mee heeft en bespreek wat jullie kunnen doen om die weer op de rit te krijgen. Maak een planning en laat daarin ruimte voor de leuke dingen. Dat helpt jouw puber om die planning daadwerkelijk uit te voeren.

Tip 3: laat hem zijn eigen leerstijl bepalen
Samenvattingen maken van de leerstof werkt niet voor iedereen. Soms is het een paar keer doornemen van het boek al voldoende. En als jouw puber zich beter kan concentreren met muziek, laat hem dan lekker. Wat niet werkt voor jou, kan prima werken voor jouw puber.

Tip 4: durf de verantwoordelijkheid bij je puber te leggen

Laat je puber, nadat jullie een planning en duidelijke afspraken hebben gemaakt, zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Overhoor hem alleen als hij daarom vraagt. Blijkt dit toch nog onvoldoendes op te leveren, dan heb je een argument om de touwtjes weer wat strakker te trekken.

Mag ik dan als ouder helemaal geen grenzen stellen?

Jazeker mag jij dat!

Je mag zeker grenzen bepalen, maar houd het vooral bij jezelf. Jij mag jouw bankhangende puber gerust vertellen welk effect zijn gedrag heeft op jou. Natuurlijk help je hem, maar in ruil daarvoor mag hij inzet tonen. Voor niks gaat de zon op.

Push hem alleen niet om de dingen op jouw manier te doen, help hem zijn eigen weg daarin te vinden.  Dat heeft op lange termijn veel meer effect en scheelt je nog een boel hoofdpijn ook.